Арада бір жыл өтті. Мен жетіге толдым. Көшедегі балалар мені көрсе құрақ ұшады. Бəріміз мектепке барамыз деп дайындалып жүрміз. Бірақ қай мектепке баратынымыз белгісіз. Оны үлкендер ғана біледі. Шешем
Бір күні жеңгемнен күштілеп тұрып шапалақ жедім. Содан ойбайға басып, нағашы апамның қойынына тығылдым. Сөйтсем, сөредегі тұрған алманы сұраусыз алған екем. Ол алма ағамның балаларына арналған екен. А
Əкем жарық дүниеден өтісімен, біз Үржарға көштік. Алматыдағы үйімізден алғанымыз – бар болғаны екі-үш шамадан киім-кешек екен. Соны автобусқа артып алып, шешемнің төркініне тартыппыз. Əкемізден үшеу қ
Бұл шығармамды бала кезімнен сүйіп оқыған қазақтың қайталанбас хас жазушысы Бердібек Соқпақбаевтың рухына бағыштаймын. КІРІСПЕ ОРНЫНА Қадірлі оқырман! Сіз оқығалы отырған мына шағын хиқаят менің қызы
Дүние жүзіндегі халық Парижға қотарылғандай, қала адамға лық толған. Июньнің ашық аспанды желсіз күні Мереке күнгі демонстрацияға шыққандай болып мыңдаған адам Н. стадионының алдында құж-құж қайнайды.
Есік алдындағы ұзын скамейкада Ұлжан күншуақтап отыр еді. Мұрат анадайдан тісін ақсыйта күліп, зор қуанышы барлығын аңғартып келе жатты. — Қабылдады ма, Мұратжан? — деді Ұлжан дауыстап, баласы қасына
Жыл жарым уақыт өтті. Апрельдің аяқ шені. Көкшіл аспан тұнық, таза. Күннің қызғылт сәулесі шашырап, аспанның шығыс жақ жиегін құлпыртты. Қызғылт сәуле минут сайын сұйыла бастады да, ақырында жоқ болды
Директордың кабинетін жұлқып ашып, Мұратты дедектетіп жетектеген Батырбай қарт кіріп келді. Тоқмолда жазуын тоқтата қойып, таңырқай карады. — Директор жолдас, — деді Батырбай қария сапылдап сөйлеп, —
Уақыт ете берді. Мұрат өсе берді. Ол бастауыш мектепті бітірді. Биылғы жазғы демалыстың қалай өткенін Мұрат сезбей қалған сияқты. Бірсыпыра жолдастарымен бірге пионер лагеріне жіберілген еді. Мүмкін,
Ұлжан шешеміз сегіз жасар баласы Мұратпен екеуі шай ішіп отыр. Аласа дөңгелек стол, тізерлей отырған Мұраттың көкірегінен келеді. Ол шайынан ұрттап жатып, қарсы алдында отырған шешесіне көзінің астыме