Қараадырдың қарағанды сайы елсіз. Айналада қабат-қабат шұбар адырлар. Жақын төбелердің барлығын аласа боз қараған, тобылғы басқан. Сай бойында май айының салқын лебі еседі. Бастары көгеріп, бүрленіп қ
Есмағамбет ойланбастан: “Қанша алғың келсе, сонша ал, балам…”— деген кезде баланың жүзі жайраңдап, “атамның айтқанын естідіңіз ғой” дегендей, сатушы келіншекке қарады. Сосын тоңазытқыштың есігі мол аш
Есмағамбеттің бұл сапары ауылына төрт жылдан кейінгі оралуы еді. Содан болар, таңертеңгі поездан түскен бойдағы қарсы алушы туыстары, достарымен болған ұшырасудың ѳзі кəдімгідей у-дулы болды. Біреулер
Әлтай нанға тоймаушы еді. Басы дәу, үрпек шаш, мойны қылдырықтай, шүңірек көз, томпақ ауыз қара бала болатын. Болбырақ, оқуға олақ, есіл-дерті ауқатқа ауып кеткен сияқты еді. Сабақтан қала береді. Ебі
Менің ең жақсы көретін ісім – жаздыкүнгі жаңбырдың астында жүру. Одан қалды қыста жапалақтап жауып тұрған қарға сағаттап қарап тұру еді. Осы кезде маған аппақ қар ғарыштан жауып жатқан күміс жұлдыз бо
Сіз мені анасын сағынбайтын «жетім қозы – тасбауыр» деп ойлап отырсыз. Дəл осы жерде оңбай қателестіңіз. Баласын сағынбайтын ана болғанымен, анасын сағынбайтын бала болмайды. Өйткені пендесінің кеудес
Біздің ауыл – Көкталдың тұрғындары атқұмар. Атбегілік атадан балаға даритын қасиет болатындығын түсінсе де, əркім өз қарекетінше үйінде бір-бір бəйге ат ұстайтын. Мен жасым ересектеу əрі салмағым жеңі
Мен мамырдың жиырма бесінен тамыздың отызына дейін, ала жаздай атамның қойын бағатынмын. Ауылымыздан үш шақырым жерде Сарытайпақ деген тоғай бар. Бұл – менің алдымдағы қойларымның жайылатын жері. Шұба
Бердібек Соқпақбаев айтпақшы, мен өмірімде алуан түрлі жеңге көрдім. Бір-біріне мүлде ұқсамайтын менің жеңгелерім бір-бір əлем еді. Қора жақтан шелегін көтеріп келе жатқан, қара торы, момын, кішкене с
Екі ағайын балаларының арасындағы бақталастық, уақыт өте келе, екі үй арасындағы жиі-жиі болып тұратын жанжалдарға ұласты. Үйаралық қақтығыстарға осы жолдардың авторы да еріксіз қатысатын. Жанжалдасу