Ерте, ерте, ерте екен, Ешкі жүні бөрте екен. Қырғауылы қызыл екен. Құйрық жүні ұзын екен. Қырғауылы қырқылдап, Жалтыр мұзға сыртылдап, Алшая келіп қоныпты, Шаты айрылып қалыпты. Қисая жатып қырғауыл С
Баяғы заманда жер бетіндегі өсімдіктердің барлығы тек жасыл түсті болыпты. Бір күні қатты жаңбыр жауып, олар қуанып, асыр салады. Жаңбырдың қалай басылғанын да байқамайды. Жапырақтар бетінде жаңбыр та
Арыстан түлкіні ұстап алып: Мен енді сені жеймін, — депті. — Босқа әуре болма, аманыңда тайып тұр, мен аңдардың патшасымын, — дейді түлкі. — Жоқ, аңдардың патшасы сен емес, менмін! – дейді арыстан. —
Күндердің бір күні Жылан жер жүзіндегі жанды мен жансыздарға мынадай арыз айтады: — Мені Тәңірім сендердің бәріңнен кем жаратыпты. Аяқ-қолым жоқ. Басымды көтере алмай, жер бауырлап қалдым. Не жеп, не
Кіп-кішкентай маса дүниеге келе салып, өз-өзіне қарап сүйсіне бастайды. — Міне, ғажап, қандай әдемі, сұлумын! Ғажайып деп осыны айт! Аяғына қараса, алтау екен! Ұп-ұзын, сымбатты! Төрт аяқпен тік тұрас
Бұрынғы өткен заманда бір қара орманға жолбарыс патша болыпты. Зорлықшылдығы сонша — өзіне кездескен аңды тарпа бас салып жей береді екен. Сөйтіп, орман ішін қан қақсатыпты. Содан аң біткен үрейден өл
Минабэ мен Акитаның ортасында шағын ауыл бар. Бұл ерте кезден таудың аң-құсын атуды кәсiп еткен аңшылардың ауылы едi. Бiрақ таудан түскен жолаушыны қондырмайтын пейiлi тар тұрғындар көп едi бұл ауылда
Ерте заманда диірменде бір кәрі диірменші өмір сүріпті. Оның әйелі, бала-шағасы жоқ екен. Қоластында үш жұмысшысы бар екен. Үшеуі көп жыл бойы диірменшінің жұмысын адал істеп жүріпті. Күндердің бір кү
Күндердің күнінде бір торғай ұшып кеп, бір шаруаның қорасына қонады да, шашылған дәндерді теріп жей бастады. Мұны көріп, қожайынның мысығы бір мүйістің тасасында тұрып ториды. Аңдып отырған мысық бір
Ертеде ит пен мысық өте тату болған екен. Екеуін де адам асырап, үйінде ұстапты. Күндердің бір күнінде бір адамның май сіңген тері дорбаға салып сақтап жүрген алтыны жоғалады. Қанша іздесе де табылмай