Дүрсілдетіп аяғын, Піл де келді шотмаңдай. Дауылпаздың таяғын Барабанға соққандай. Үлкен жарғақ құлағы, Желпісе, жел келеді. Күрескені – құлады, Тірескенін – жеңеді. Аңыратып созады Ұзын тұмсық-керней
Бір құс жүрді секектеп, «Көкек», «көкек», «көкек» деп. «Тұлға болар бір кесек Кімді мақтап жүр?» – десек, Аты екен өзінің, Мәнісі жоқ сөзінің. Өзін мақтап жүр екен, Мақтаншақтың бірі екен.
Күн батарда ойына Түскен болар ауысып. Қамысты көл бойынан Шықты Әупілдек дауысы. Әлдеқайдан дәу піл кеп, Су түбіне батқандай. «Ә-ә-уп, ә-ә-уп» дейді Әупілдек, Көтере алмай жатқандай. «Қарқ, қарқ, қар
Келді ұры Сауысқан, Ақылынан ауысқан. Шық-шық етіп, мазалап, Жұрт шыдамын тауысқан. Сезіп келді бұл нені? Өп-өтірік күлгені. Біліп кетпек өсекті, Іліп кетпек жүлдені.
Ән сала ма түлкі де, Қалады ғой күлкіге, Қызығам деп жүлденің Азын-аулақ мүлкіне. Жо-жоқ, біздер шатыстық, Ойлаппыз ғой атүсті. Түлкі бикеш қу екен, Биге барып қатысты. Сәнді ырғақпен ширығып, Бұлғаң
Белгілі балалар ақыны Тілеуғазы Бейсембек 75 жаста Қымбатты балалар! Сендердің сүйікті журналдарың «Балдырған» – менің ертеден келе жатқан ескі досым. Бала кезімде танысқан досымнан қартайғанымша қол
Ертеде бір патшалық болыпты. Ол патшалықтың өзімшіл, сараң, қатал, мақтаншақ ханы бар екен. Ол хан халыққа салықты көп салады. Осы себептен оның қол астындағы халық көп азап шегеді. Оның жүзден астам
Алақандай айна мен тiлдей тарақ сәл жерде сөзге келiп қалды. Айна айтты: – Әй, кетiк, тiсiң түсiп қалыпты ғой! – Түссе ше, қалғаны да жетедi! – дедi тарақ. – Немене, тiсiң көп пе? – Көп. Сенбесең, сан
Еңбек жолын ауыл мектептерінде ұстаздық етуден бастаған Мұхтар Құрманалин аталарың өмір бойы өз оқырмандарының арасында болды. Қазақстан Республикасы халық ағарту ісінің үздігі атанды.Оның «Әткеншек
Міне, дархан күз де кеп, Жеміс берді бізге көп. Бір күні олар айтысып, Қалды азырақ сөзге кеп. – Апорт дейтін алмамын, Тіл үйірген бал-дәмім. Қандай жеміс болса да, Артық менің салмағым. – Мен дегенің