Жаздыгүн шілде болғанда, Көгорай шалғын, бәйшешек Ұзарып өсіп толғанда; Күркіреп жатқан өзенге Көшіп ауыл қонғанда; Шұрқырап жатқан жылқының Шалғыннан жоны қылтылдап, Ат, айғырлар, биелер Бүйірі шығып
Жазғы тұры қалмайды қыстың сызы, Масатыдай құлпырар жердің жүзі. Жан-жануар адамзат анталаса, Ата-анадай елжірер күннің көзі... Түйе боздап, қой қоздап, қора да шу, Көбелекпен, құспенен сай да ду-ду.
Ақ киімді, денелі, ақ сақалды, Соқыр, мылқау, танымас тірі жанды. Үсті-басы ақ қырау, түсі суық, Басқан жері сықырлап келіп қалды. Демалысы – үскірік, аяз бен қар, Кәрі құдаң – қыс келіп әлек салды. Ұ
Күзгі күн еді. Күнұзаққа екпіндетіп соққан долы жел кешке қарай басылып, әлем жүзі құлаққа ұрған танадай мүлгуде. Дала көңілсіз. Сарғайған шөп, мал тұяғымен тыныш. қырқылып, тақырланған жер. Қызықты
Желсіз түнде жарық ай, Сәулесі суда дірілдеп. Ауылдың жаны терең сай, Тасыған өзен гүрілдеп. Қалың ағаш жапырағы Сыбырласып өзді-өзі. Көрінбей жердің топырағы, Құлпырған жасыл жержүзі…
Абай өлеңдерінің бір алуаны – табиғат лирикасы. Табиғат – адам баласының еңбек етіп, өмір сүретін ортасы. Абай асқан шеберлікпен жылдың төрт мезгіліне де арнап өлең жазды. «Жазғытұры», «Жаз», «Күз», «
Сол жарасар туғанға... Үйретуден балаға. Абайдың ерекше көңіл бөлген тақырыптарының бірі ән болатын. Ол әнге ерекше мән берген. Абай тек ән шығарушы ғана емес, ән-күйдің әділ сыншысы да бола білген. М
Әсемпаз болма әрнеге Әсемпаз болма әрнеге, Өзіңде бармен көзге ұрып, Өнерпаз болсаң, арқалан. Артылам деме өзгеден. Сен де бір кірпіш дүниеге, Күндестігін қоздырып, Кетігін тап та, бар қалан! Азап
Абайдың бойына әкесінің батылдығы мен қызуқандылығы, жігерлілігі мен алғырлығы дарыған. Алайда болашақ ақынның балалық шағы, негізінен, қос ананың – әже мен шешенің бауырында, тәрбиесінде өсті. Сүйікт
Күшті болсам мен егер Елең қылмай күнді ыстық, Ойнап жүрген батырмыз. Көл шетінде тыныштық, Әңгіме айтып жатырмыз. – Теңдесі жоқ жалғанда, Мықты болсам мен тіптен, Екі-үш ұрттап қалғанда, Құрғай қалса