Элизия (латын. «elіsіo» – ысыру, ығыстыру) – сөздің соңғы дыбысы дауысты дыбысқа аяқталып, оған бірігіп айтылатын сөздің, жалғанатын қосымшаның басқы дыбысы дауысты болған жағдайда қатар тұрған бір да
Эгей жазуы – Критте б.з.д. 3 мыңжылдықтың аяғы мен 2 мыңжылдықтың басында миноан өркениеті кезінде пайда болған. Кейінірек Крит жазбалары бірқатар ерекшеліктерін (идеограммалары мен сандары) жоғалтқан
Эвенк жазуы – тұңғыс-манчжур тілдер тобына жататын эвенк тілінің жазуы. Э.ж. қалыптастыру 1920 жылдардан басталады. 1928 жылы Г.Василевич эвенк әліпбиінің нұсқасын дайындады. 1931 жылдан Э.ж. латын әл
Эвен жазуы – тұңғыс-манчжур тобына жататын эвен тілінің жазуы. Қазіргі таңда кирил графикасы негізіндегі жазу болып табылады. Э.ж. тарихы үш кезеңнен тұрады: 1930 жылдардың басына дейін – кирил әліпби
Э дыбысы – ауыздың орта шамамен ашылуынан яғни тіл мен иектің шамалы төмен түсуінен пайда болады. Ауыздың ашылу қалпы а немесе ә тәрізді жайдары болмай, азын-аулақ келтелеу келеді. Бұл фонема өзінің ж
Э әрпі – кирил әліпбиінің әрпі. Бұл әріп орыс графикасына негізделген әліпби құрамына 1940 жылы енгізілген. Қазақ тілінің төл сөздерінде кездеспейді. Тек кірме сөздерді таңбалау үшін жазылады.
Ь әрпі – жіңішкелік белгісі. Ешқандай дыбыстың таңбасы емес, ь кейде қатар айтылған дауыссыз дыбыс пен дауысты дыбыстың арасын бөліп, ажыратып айту үшін және дауыссыз дыбыстардың жіңішкелігін білдіру
Ішкі флекция – грамматикалық мағыналар тілдерде түрлі грамматикалық тәсілдер арқылы беріледі: 1) аффиксация тәсілі; 2) ішкі флексия тәсілі; 3) қосарлану тәсілі; 4) көмекші сөздер тәсілі; 5) сөздердің
İ дыбысы – жақтың қысаң ашылып, тілдің жоғары көтерілуі арқылы жасалады, тілдің тік қалпына қарай қысаң дауысты дыбыс; ерін бейтарап қалады, еріннің қатысына қарай езу дауысты дыбыс; тіл ауыз қуысының
І әрпі – қазіргі қазақ әліпбиінің әрпі. Кирил графикалы әліпбилерде <і> фонемасы Іі әрпімен берілген. Латын графикасында /І/ әрпі болғанымен, оның фонемалық мәні <и> дыбысын береді. Базалық латын әліп