Ыстық маған өлеңім, Жыр үшін тер төгемін. Өлең керек халыққа, Соған көңіл бөлемін. Жырымды елге арнаймын, Ата жолын жалғаймын. Қиындықтан кездескен Ешқашанда талмаймын! Баласымын елімнің, Иесімін
Анашым, менің анашым, Мәпелеп мені бағасың. Құлыным деп сен аймалап, Құшаққа ыстық аласың! Мен сені қатты сүйемін, Сен үшін отқа күйемін. Өзіңді әркез ардақтап, Басымды саған иемін! Анашым, сені м
Сырт көрінісі Аустралияны мекендейтін кенгуруге қатты ұқсайтын осы бір кішкентай жәндікті «қосаяқ» деп атайды. Қосаяқ та кенгуру сияқты тек артқы екі аяғымен ғана секіру арқылы қозғалады. Ол екі аяғым
Ақниет Сағат – Алматыдағы №171 жалпы білім беретін мектептің 4 «А» сынып оқушысы. Оқуда озат. Қиялы ұшқыр. Сурет салғанды, шығарма жазғанды ұнатады. Жақында мынадай ертегі шығарды. «Жап-жасыл алаңқайд
Батырбектің жайлауды Көргені осы құлпырған. Қызықтайды сайларды, Қызыл-жасыл гүл тұнған. Бәрі қызық балаға, Дем алмайды бір уақ. Жүр еді ойнап далада, Бүгін де ерте тұрып ап. – Көке, көке, шықшы тез
Қатысушылар: Ажар – анасы, Ақбота – Ажардың қызы. Он жаста. Бөлмеде Ақбота әлдене шаруалармен айналысып, әбігерленіп жатады. Кешікпей сырттан анасы кіреді. Ақбота оны қуана қарсы алады. Ақбота: А
– Әке, сіз білесіз бе, менің бір арманым бар. – Иә, балам, ол қандай арман? – Бір роботым болса деймін. – Оны не істейсің? – Үй тапсырмасын істетейін деп едім. – Өзің ше? – Өзім істегім келмейді. – Не
Қатты жел тұрып, жасыл алқапқа түрлі-түсті целлофандар жалп-жалп етіп ұшып келе бастады. – Қорғаныңдар! – деді жасыл алқапта жайқала өсіп тұрған қызғалдақтардың бірі. – Целлофандар келе жатыр. Целлофа
Белгілі балалар жазушысы, ғалым Бекен Ыбырайым 70 жаста ала кезімде Баянды әжемнің ертегілерін тыңдап жатып, ұйықтап кететінмін. Адуынды әжемнің ақындығы да бар еді. Ол кезде ауылдағы кемпір-шалдар
Еркелеген самал жел аузы жапырақтармен бітелген кірпікшешеннің ініне ебін тауып кіріп, көктемнің лебін жеткізді. Қалың ұйқыда жатқан кірпікшешен көзін ашып алды. Самал жел пістиген тұмсығына көктің, ж