Ардақты мұғалім, Сарқылмас бұлағым. Таусылмас мәңгілік Сен жайлы жыр-әнім. Қанатым талмайды, Қиялым самғайды. Ақын да, ғалым да Ұстазсыз болмайды. Құттықтап бүгін мен Мереке күніңмен! Бойыма нәр ала
Әбдіқадыр ата зейнетақысын алған күні немересі Сұлтанға тәттілер алып беруді әдетке айналдырған. Бүгін сол күн. Тәттілер алатын күнді бес жасар Сұлтан да біліп алған. Бір күн өтіп кетсе атасының мазас
Аяғымды оң салып, Есігін аштым күйменің. Кішірейгенім соншалық – Көзінен өттім түйменің. Микроскоппен, ал, енді, Көретұғын күйдемін. Таң қалдырып әлемді, Құрышқа сүңгі түйредім. Ұстараның жүзінде «Қ
Бөбек: Көркің мен келбетің Жайнатып көл бетін, Иіліп мойының, Қанбайды ойының. Кіршіксіз денеңді Қызықтап мен енді, Көп қарай беремін, Сипағым келеді! Аққу : Алақай! Алақай! Сипай ғой, Балақан! Ұ
Біздің бақша Көрменің Дәл өзінен аумайды: Төбесінен керменің Жұлдыз – жүзім саулайды. Қара өрік Ботамның Көздеріндей баурайды. Асқабағы Шопанның Қойларынан аумайды. Қампиған нән қарбыздар Дирижабль
Оразхан аталарың журналистік жұмысын «Қызылқұм» аудандық газетінде жауапты хатшы болып бастаған. Кейін Қазақ Ақпарат агенттігінің Қызылорда, Жамбыл және Оңтүстік Қазақстан облыстары бойынша тілшісі бо
Қоңыр күз. Қараша айы. Күн суытып, жапалақтап қар жауды. Алғашқы қар. Көп ұзамай айнала-төңірек түгел ақ көрпеге оранды. Асхат анасына еріп аулаға шықты. Көзі бірден көрші үйдің күшігіне түсті. – Анаш
Сабақтан қайтқан Елдос пен Сырым үлкен арыққа салынған кішкене көпірге келді. Үйлеріне тез жету үшін олар үнемі осы жолмен жүретін. Салынғанына көп болған ағаш көпір әбден тозыпты. Тақтайларының бәрі
Күз кезі. Күн жексенбі. Екінші сыныпта оқитын Асқар мен атасы аула сыпырып, бақшадағы жапырақты жинады. Асқар жұмысқа қызу кіріскен. Қолына кішкентай сыпыртқы алып, атасына қолғабыс етіп жүр. Арасында
Жапалақтап жауған қар, Қалды басып ауланы. Ауламыздың өте кең, Ат шаптырым аумағы. Қарын күреп азаннан, Таппадық бір тынымды. Ұнап қалды атама, Жұмысымыз бүгінгі.