Самурайдың жиені – жапон келінімнен туған екінші сыныпта оқитын немерем сабақтан қуанып келді. – Апай маған «сумисың» деді. Түсіне қойдым да, таңды атырып, баламмен бірге апайына бардым. – Немерем кеш
Бақырауық бақырды, Басымызды қатырды. Көрсетіп ек шекерді, Атқан оқтай атылды.
Қашан келіп қалмаңыз, Тап-тұйнақтай ауламыз. Ауламызды біз түгел Қамқорлыққа алғамыз. Көлденең шөп жатпайды, Іздеген жан таппайды. Аулашы атай біздерді «Жәрдемшім» деп мақтайды.
Тынысбек-ау, Тынысбек, «Отырсайшы тыныш»,– деп, Талай рет айтылды, Түсінесің қай тілді?!
Жиып, теріп қоқысты, «Менен асқан жоқ күшті!» – Деп есірген бір Құйын Аласұрып көкке ұшты. Аласұрып көкке ұшты, Ақымақ қой, текке ұшты. Аптығы тез басылып, Ақыры жерге кеп түсті.
Қайдан келген бұл бала, Өзін білгіш санайды. Бізді көрсе бұлдана, Шекесінен қарайды. Білетіні көп екен, Түйе айдаса, «шек» дейді. Түйенікі жөн екен, Оған елең етпейді. Қолына алып қурайды, Ешкі айда
Б а л а : – Көктемді хабарлап, Ұзағым, келдің бе? Қойып ем даярлап, Ұяңды көрдің бе? Ұ з а қ : – Жақсы екен қонысым, Рақмет, қамқоршым! Мың алғыс сол үшін, Мерейің зор болсын!
«Жүгірме!» демеңіз, Жүгіре береміз. Жүйріктей жараймыз, Жеңілдеп денеміз.
Апарады тауға да, Апарады бауға да. Әкеледі қайтадан Туып-өскен аулаға. Апарады алысқа, Апарады ғарышқа. Әкеледі қайтадан Атамекен қонысқа.
Жаяу жүрген пайдалы, Жүзің жарқын, жайдары. Жуымайды ешқандай Ауру-сырқау қайдағы. Жаяу жүрген пайдалы, Жүзің жарқын, жайдары. Аралауға шақырар Туған өлке аймағы.