Есік кенет ашылып, ішке робот болып киінген кішкене бала кірді. Кірген бойда керіліп тұра қалып, алақанын төр жақта отырған әкесіне қаратып: – Жасыл қуат соққысы! – деді алақанынан әлдене ұшқындардың
Қойдың төлі ҚОЗЫ екен, Момақанның өзі екен. Ешкінің төлі – ЛАҒЫ, Салбырап тұрар құлағы. Түйенің төлі БОТА, Жегені алабота. БҰЗАУДЫ білмейтін бала жоқ, Бір жылда шығады тана боп. Жылқы баласы ҚҰЛЫНШ
Кәдірдің қолында жұдырықтай бор. Мектептен оралғалы әдейі тапсырма алып келгендей-ақ бір мезет тыным таппады. Бормен есікті, терезені, шкафты шимайлайды, жаза ма, қайдағы бір суреттерді сала ма, әйтеу
Кеш. Аула төрiнде, үлкен терек көлеңкесiнде кiтап оқып отырғанмын. Кенет тарс-тұрс дыбыс шығып, басымды көтердiм. Қарасам, көршiмнiң бiрiншiде оқитын баласы өзiнiң лағын ышқынта қуалап жүр. Бiр кезде
Тауға бардым, арша алдым, Кім білмейді өз ісін. Өліп қалған арқардың, Тауып алдым қозысын. Жемдеп кебек, тарымен, Әжем отыр құт көріп. Бағып келем бабымен, Тұз жалатып, сүт беріп. Ұнатқаны қыр гүлі,
Қаймықпайды қасыңда, Шапқылаумен өтеді. Секіреді тасыңда, Тамға шығып кетеді. Тұяқтары сыртылдап, Епті ететін күш бар ма, Ойнақтайды қутыңдап, Құлайтұғын тұстарда. Алда өнердің ірісі, Тумай жатып же
Тұлғасына қараймын, Жаман деуге қимаймын. Жал, құйрығын тараймын, Қант беріп сыйлаймын. Атдорбада толған жем, Сыйпайтыным, желке жақ. Бүгін момын болғанмен Ойнақтайды ертең-ақ. Бойындағы міні қап, Б
Кім қорғаса даласын, «Ер» дейді ондай панасын. Атам берді әкеліп, Қыран құстың баласын. Басқаларға сенбеген, Сыйлағанға көнбеген, Балапанын баптаймын, Қаршығаның мен деген. Өңге айналар түстегі, Арм
ҮЙКҮШІК Ертай деген баланың Көрсең егер бөлмесін, Кеш түспестен жабады Терезенің пердесін. Теледидар түбінен Кет демесең, шықпайды. Кино бітсе, күнімен Жатып алып ұйықтайды. Мұндай бала оңбайды, Кө
Немерем екінші сыныпта мектептегі Наурыз тойында «Қазақ кім?» деген сайысқа қатысты. Бірінші бала: – Қазы жеген қазақ – нағыз қазақ, – деді. Екінші бала: – Ат мініп, тазы ерткен қазақ – нағыз қазақ, –