Жасыл жайлау төрінде Тайға мініп жарыстық. Бұлт көшкен көгінде Құт өлкемен таныстық.
Жаз келді жадырап, Жер жүзі жайнады. Жайқалып жапырақ, Бақта құс сайрады.
Алаңқайда не түрлі Гүлдер өсіп жетілді. Гүлге қонған көбелек Өзі де гүл секілді.
Құмырсқаға үй керек, Керек затын сүйрелеп, Үй салуға кірісті. Шеттерінен жұмысшы!
Мысық екен деп қалма, Қасына оның көп барма. Қызыл теңбіл нән бір аң, Шыға көрме алдынан!
Қара қонжық панда да Үйшік салды жап-жаңа. Қабырғасын қарашы: Кілең бамбук ағашы. –Тәтті үй екен!– деп қойды, Тең жартысын жеп қойды.
Досыммен көп ойнаймын, Ойнаймын да ойлаймын: – Ойнақтаған құлын да Бала емес пе, шынында!
Алтын түсті айдарлы Бала қораз айбарлы Таңды ән салып атырар, Күнді аспанға шақырар!
Жетіп келді бақшаға, Жұрт шу етті: – Масқара!.. – Не бетіңмен кеп тұрсың? Көк шыбықты жеп тұрсың... Ұялғансып тұрды да, Мойнын кері бұрды да, Кеткен кезде жұрт тарап Бақшаға енді бұқпалап...
Бүркіт айтты: – Ұяға Қанатты ұлдар сыя ма? Самғайсыңдар өскен соң Мен секілді Қияда!