Ағайынды қос бүлдіршін Саян Ернарұлы мен Дінмұхаммед Ернарұлы Алматыда тұрады. Саян – бесте, інісі Дінмұхаммед төрт жаста. Екеуі де «РАНИ» балабақшасында тәлім алады. Тәрбиеші апайлары Жанар Темірханқ
Алтын ұя мектебімнен, Өнер, білім аламын. 4 пен 5-ке оқимын мен, Өте жақсы сабағым. Жасап таңғы жаттығуды, Тұрамын да күн шықпай, Ұстазымның тапсырмасын Орындаймын бұлжытпай. Көп тер төгіп, аямаған,
Күз күндерінің бірі. Іңкәрім анасының құшағында ұйықтап жатқан. Кенет ұялы телефон шыр ете қалды да, оянып кетті. Бейнеқоңырау шалған әкесі екен. – Әке, мен сізді жақсы көлем, – деді былдырлап. – Ме
Бейне иесі қамыстың, Түсер жерге таудан кеп. Ұрғашысын барыстың Атайды жұрт «таутан» деп.
Жатпайды оның құлағы, Қозғалса шөп жел бүктеп. Бұл – еліктің лағы, Аталады «еңлік» деп.
Елемей қар, саз, құмды, Аңға ол шығар батпай күн. Осы қорқау қасқырды «Шағал» дейді қайтпайтын.
Кетпес бірден үркіп тым, Жас ет болса асат бар. Атын кәрі бүркіттің «Баршын» дейді қазақтар.
Маңайлап, төл, жылқыны, Құрып тұрар құлқыны. Ұрғашысын қасқырдың «Құртқа» дейміз, біл мұны.
Ұқсас түрі бұлардың, Жетер көзің көріп кеп. Құлыны есек, құланның, Аталады «қодық» деп.
Чч Ч жоқ қазақ тілінде, Тіпті аң-құстың бірінде! Шш Секеңдейді ШЕГІРТКЕ, Қос қолында секіртпе. ШЫМШЫҚ шыр-шыр қағады, Балапанын бағады. Щщ Түстікке ЩУР ұшпайды, Теріскейде ол қыстайды.