«Тігіп, тоқып жүрген тегін, Көрсетпейтін жат мінез. Ауыртатын кірген жерін, Неткен қатал, қатыгез! Жұмсақ затқа тез кіреді, Сумаң-сумаң етеді. Жылпос қылық сездіреді, «Өтпес» десең, өтеді». «Ине осы
«Қазанаттың табанында тапталған, Таға неткен бейшара» деп қорлама. Сол тағамен тастан, мұздан сақтанған Ат тұяғы айлап жүрсе, тозбаған. Сондықтан да болған дәйім бағалы, Құрметтейді халық қара тағаны
Ерте, ерте, ертеде, ешкi жүнi бөртеде қырғауыл жүнi қызыл екен, құйрық жүнi ұзын екен. Қазақ жұртының көшiп-қонып жүрген кезi болса керек. Бiрде тауда түйе шөккенде бiр бала теңделген бесiктен құлап т
Аудан орталығына қатынайтын автобустың ауылға келуі мен кетуі өзінше мереке-ақ! Бүгін автобус адамға лық толы. Ініміз екеуіміз терезеден жолдағы жоталарды «есепке алып» отырғанбыз. Інім бір кезде – А
Белгілі балалар жазушысы Алпысбай Шымырбайұлының туғанына 70 жыл Алпысбай Шымырбайұлы өткен ғасырдың 60-жылдары сегізжылдық мектепте оқып жүрген кезінде-ақ республикалық «Қазақстан пионері» (қазіргі «
Қыстың соңғы күндерінің бірі еді. Шырт ұйқыда жатқан Айбат шошып оянды. Басын көтеріп, жан-жағына құлақ түрді. Шуылдаған дауыс сырттан келіп тұр екен. Терезеге барып қарады. Ештеңе көрінбейді. Бірақ ж
Ертеде тотықұс пен тауыс дос болыпты. Бірде екеуі өзен бойымен серуендеп келе жатып судан өз көлеңкелерін көреді. Өз сымбатына тамсанған тауыс: – Мен қандай көрікті едім! Әлемде менен асқан сұлу құс
– Ата, әже, мен Алғыс хат алдым! Иман үйге бар даусымен айқайлай кірді. Арқасындағы сөмкесін кіреберіске тастай салып, атасы мен әжесіне жүгірді. – Не дейді, күнім-ау, кім берді оны? – Айша әжей қал
Әр санына бал сіңген, Асуды асқан «Балдырған». Талай тақпақ, ән-күйден Шашу шашқан «Балдырған». Бүлдіршінге талантты Бата берген «Балдырған». Тал бойына қанатты Мақал өрген «Балдырған». Жырдың кесіп
Әуелетіп күнбе-күн Ағаларым үй салды. Ақ шағала үйлердің Төбелерін күн шалды. Тұрған әсем үйлерді Халық мақтан етеді. Келген қонақ әр жерден Тамашалап кетеді.