Жылуымен, көркімен Бар адамға ұнайды. Қазақ деген еркін ел «Наурыз» дейді бұл айды. Күн қыздырса шыдай ма, Жер әрлене түседі. Әрбір үйде бұл айда Наурыз көже піседі. Асықпай да, аптықпай Күн биікте
Ақ шуағын жай төсеп, Тұрмағанмен күн күйіп. Бой көтерді бәйшешек, Қар астынан қылтиып. Жарылқайтын жарқ етіп, Бір жылылық жетпей тұр. Бір жерлерден қар кетіп, Бір жерлерден кетпей тұр. Жымиды күн бі
Түн ортасында Асхат аяқасты ауырып қалды. Ыстығы көтеріліп, демі қысылды. Шешесі көршісі Айтолқын апайды шақырып келді. – Дереу шикі сүт ішкізіңдер. Іштегі уды қайтарады, – деді ол кісі. Асхат шикі сү
Сусыз гүлдер қуарады, Бүр жармайды бәйтерек. Өлмесін деп суғарады, Су жоқ болса, қайтер ек?! Бұл шындықты шын ұғар кім, Ұқса деймін әрбірі. Өмірдегі тірі жанның Тұр тамшыда тағдыры!
«Дарияға қонбадым кеп, Қоқиқаздай болмадым» деп, Өкінішін тыймады да Мойнын созды, сирағын да. Ұзаруды дұрыс көрді, Кеңірдегі жіңішкерді. Тұмсығын созып сүйірледі Әйтсе де төмен иілмеді. Сирағы
Таразының бір жағында тас тұрар, Бір басында өлшеп алар ас тұрар. Ашкөздікпен аларыңды әдейі Артық қылсаң, тасың келіп басты ұрар.
Жетілгені шын болғанмен сананың, Мына шындық жұмбақ әлі, қарағым: Дүниенің бәрін көріп тұрса да Бірін бірі көре алмайды жанарың...
Жауап іздеп бір сұрақ жүр ішіңде, Көкейіңе тоқып алғын, түсін де: Ай аспанға түнде ғана келеді, Қараңғыны жарық ету үшін де.
Құпия көп адам әлі білмеген Білмек тұрмақ назарына ілмеген: Жарық үшін жаралғаны шын болса, Неге түнде келмейді екен Күн деген?
Немересі атасының тынышын ап, Төтесінен қойды оған бір сұрақ: – «Шырағым» деп аялайсың сен мені, Несіменен қадірлі, ата, бұл шырақ? Атасы айтты: – Халық үшін жану оған шын сынақ, Өзегінен өртенсе де