Атам, әжем, ағаммен, Әкем, інім және мен, Анам және анасы, Анасының баласы – Отыр едік шай ішіп, Жеңгем кірді майысып, Арқасында – кіші інім. Саны қанша, айта ғой, Үйдегі бар кісінің?
Аспан қандай күздегі!.. Қарап тұрмын ауладан. Тырналардың тізбегі – Сүйір бұрыш аумаған. Әр қанатта – он бірден, Басшысынан бөлегі. Бар тырнаны кім бірден Тез есептеп береді?!
Самат қаппен арқалап, Бес қауыннан тасыды. Қабы болмай, ал Талап Қос қауыннан тасыды. Он реттен сабылып, Екеуі әбден шаршады. Тасып алған қауынның Қанша болды бар саны?
Көлден ұшты жеті қаз, Қайтып қонды екі қаз. Қонбады оның нешеуі, Кәне, кім тез шешеді?
– Жат! – деп кешке ініме, Әжем әлек болады. Қарап сағат тіліне, Інім жатпай қояды. – Көрдің бе, бұл жаманды, Сөзді қашан ұғасың? Ертең ерте Адамды Тұрмай, әлек қыласың. Шырағым-ау, жас бала Жатпай м
Жексенбіде бүгінгі, Мен бағамын інімді. Бұлқынады бесікте Таппай бір сәт тынымды. Болатыны білімді, Бірден маған білінді. Қолымдағы «Әліппем» Көзіне оның ілінді. Маған қарай бұрылды, «Әліппеге» үңіл
Бір дүкенге әкеліп, Дәптер, қалам әперіп. «Жазба» деді әкешім, Ешқашанда қате ғып. Сөзін айтар әке нық, Ол міндеті әкелік. Ал балалық парызым – Жібермеу еш қателік.
Қабағымды бағасың, Көңілімді табасың. Ойнап кетсем далаға Сен алаңдап қаласың. Мәпелеген баласын, Ең әдемі анасың. Аман жүрші қасымда Сен, сүйікті анашым!
Қасиетті, қастерлі, Отанымды қорғайтын, Ел қорғаны әскерді, Мен баламын қолдайтын.
Менің қалам гүлденген, Көктемде еккен гүлдермен. Әсем түске оранып, Сұлу болып үлгерген.