Барлық әріп тізіліп, Жақсы сөзді құрайды. Зер саламын қызығып, Маған кітап ұнайды. Әліппеден бастадым, Ең алғашқы қадамды. Білесің бе, жас дарын, Кітап – досы адамның!
Тек ойынға қызығады, Ерке, тентек, бұзық әрі – Менің сары балапаным. Қылығы әйбат, күлдіреді, Бәрін шашып бүлдіреді, Менің сары балапаным. Шиқылдайды, ән салады, Күліп таңды қарсы алады Менің сары
Жүрегі, жаны бар, Ішінде бәрі бар, Ақылды баланың, Жанынан табылар, Ол не? Ол – кітап. Батырлар жыры бар, Ғаламның сыры бар, Даналық кілті деп, Бас иген ұлылар, Ол не? Ол – кітап.
Ор қоян көжектерін жүйріктер дайындайтын үйірмеге апарып, қайтып келе жатқан еді. Орман ішінен ашық алаңқайға кез болды. Мал аяғы баспаған, шүйгін жер екен. Көжектеріне дәрумені көп шөп жинап алуға аз
Кеше Иманның мектебінде соңғы қоңырау мерекесі өтті. Шара өте қызықты болды. Оған Ислам ата да барып қатысты. Соңында мектеп бітіріп жатқан түлектерге ақ батасын берді. Бұл күн Иман үшін де ерекше күн
Ойша бір оралсам тағы да, Сол жайлау, сол бала шағыма... Бір күні: «Оян!» деп таң ата, Жақындап келді әкем жаныма. Алыстан әдейі алдырған, Керемет сый шықты алдымнан. Ұсынды қып-қызыл апортты, Екінші
Көктем күндерінің бірі. Салтанат апай балалардың сырт киімдерін алып беріп жатты. Артынша күндегісіндей өздері киіне алмайтын балаларға көмектесіп, киіндіре бастады. Сол аралықта балаларын алуға келг
Дәмелі терезе алдындағы үстелге сурет дәптері мен бояу қарындаштарын қойды. Кенет терезе әйнегі тық-тық етті. – Бұл кім? – деді таңданған Дәмелі. – Мен ғой, – деді торғай терезенің сыртынан. – Не істе
Көк аспандай көкпеңбек – Қазақстан Жалауы. Көк емес ол тектен-тек, Елдің ашық қабағы. Ақ ниеті – алтын күн, Асқақ арман – қыраны. Жалауы бұл – Халқымның Мәртебесі, Туы, Ары. Бұлт шалмасын күнімді, Т
Сұлтан Қалиұлы аталарың мектеп қабырғасында жүргенде-ақ ұстаз болуға құштар болған екен. Ол сегізінші сыныптан соң Тараз қаласындағы педагогикалық училищеге оқуға түскен. Оны бітірген соң бірер жыл ме