Айбар бір күні ата-әжесіне айтпай үйден шықты. Таяу маңдағы орманға барды. Сонда әрнені қызықтап жүріп, ұзап кеткенін білмей қалды. Қайтарда келген ізін таппай адасты. Қалай жүрерін білмеген Айбар қор
Қызыл қораз мейлінше кінәмшіл әрі шақар еді. Сәл нәрсеге бола ашу шақырып, жүні үрпиіп, көзі шатынап шыға келетін. Шыбын ызыңын көтере алмастай ызақор болғандықтан, үйіріндегі тауық атаулы оның қаһары
Үлкен ауыл ұйқы құшағында. Маңай тып-тыныш. Жан-жаққа баспалай қараған көк бөрі бұқпантайлап келіп, ішке кірді. Шеткі үйдің қорасының алдынан өте бергенде әлдене айға шағылысып, жалт еткендей болды.
Ел ұйқысынан жаңа тұрып жатканда, бұл біраз жұмысты тындырып қойды. Қаршадай баланың мойнында әлі қыруар шаруа тұр. Қас қарайғанға дейін бір жақты етпесе, қара кемпір тағы да әңгіртаяқ ойнатады. Әбден
Алпамыс пен Шыңғыс қаланың балалары. Әзірше екеуі де бастауыш сыныпта. Ағалы-інілі туған бауырлардың арасы бір-ақ жас. Олардың атасы орманшы. Әжелері былтырдан бері зейнеткер. Тетелес екі ұл апа-көкел
«Ойнайық», – деп Сәтен келді, Мен де қарап қалмадым. Өзім киіп бәтеңкемді, Бауын да өзім байладым. Киінгенде асып-саспай Байқасамшы бір қарап: Бәтеңкемнің екі басы-ай Екі жаққа тұр қарап.
Қонақтардың алдына Былбыраған бас келді. Бір ақсақал алды да, Сыйлап жатыр басқа елді. Қыңқылдадым атама: – Құлақ, құлақ, құлақ! – деп. Аунай бердім жата қап, Жұрт алдында жылап көп. Ақырында қолыма
Партасына жазылған Көп шимайды көрді. Ашуланып ол бұған, Сүртті әлгі жерді. Тығылды да қалқаға, Парта бетін ойды. «Жазба, – деп, – бұл партаға», Өзі жазып қойды.
Бақылау есептен... Жазам да, өшірем. Арттағы Есеттен Ал қалай көшірем? Есепті шығарар Болмай тұр күй менде. Арт жаққа бір қарар Көз болса шүйдемде!
Қоян, қоян, Секеңдеп: «Судан қарғып Өтем!» – деп, Тайып, құлап Түстің. Не болды енді Үстің?! Сен әзірше Тек тұр. Киіміңді кептір!