Ертеде Нагсю деген ауылда Сүрэн деген біреу ғұмыр кешіпті. Ол жыртық лашық, жамау киімнен басқа түгі жоқ, тақыр кедей екен. Орманға барып, адамдарға отын дайындап, күнелтіпті. Бір жолы ол орманға бар
Белгілі балалар жазушысы Пернебай Дүйсенбин 80 жаста Пернебай аталарың Жамбыл облысы, Сарысу ауданы, Жайылма ауылында дүниеге келген. Қазір Жаңатас қаласында тұрады. Қазақ мемлекеттік университетінің
Данияр далаға шыққанда, алғашқы қардың айналаны жауып қалғанын көрді. Балалар қар жиып, сырғанақ жасап жатыпты. Арасынан достарын іздеп еді, Алдиярды көрді. Қолын бұлғап, оны шақырып алды. – Не істей
Ауылда өткен асқа әкесіне ілесіп Мұрагер де барды. Жайылған дастарқаннан дәм татып, сыртқа шыққан соң, дайындалған іс-шаралар басталып жүре берді. Үлкендер арқан тартты, білекті жігіттер кір тасын көт
Тәуелсіздік, Сенсің сыйым ең қымбат, Басымызға баға жетпес бердің бақ! Кемелденіп келемін мен күн сайын, Бала шақтан болашаққа
– Әне-міне дегенше жаз да өте шығыпты! Енді, міне – алтын күз. Құстар да жылы жаққа кете бастады, – деді Манас көкке қарап. Күз келгелі бері өзі көңілді жүр. Биыл атасы еккен қауын-қарбыз да бітік шы
Сап-сары атырап, Ашардай аранды. Сарала жапырақ, Тонына оранды. Қыр-көңілде арман көп, «Қыс бар» деп жиды есін. Тонының дал-дал боп, Қаларын білгесін.
Аспанда бұлт ауады, Көрсетпей Күн, таң нұрын. Тауға қарын жауады, Ойға құйып жаңбырын. Суығы ұқсап қысқа нақ, Мұз да қатар ептеп тек. Қол шатырын ұстап ап, Бала барар мектепке.
Жазды өзінен ұзата, Келіп қалды Күз-ата. «Бәрін сап-сары еттің» деп, Қуанбадық біз аса. Жапырақ та сарғайды, Атырап та сарғайды. Сары жабағыға оранып, Топырақ та сарғайды.
Іңкәр етіп қауымды – Ала жаздай жерді емген, «Әуф» деп сары қауынды, Алдым әрең жерден мен. Жер мен өзін жалғаған, Жіп-жіңішке піліктен, Сары қауынға нарлаған, Қарап тұрмын күліп мен...