Маймұрынның үйіне бас сұққаным осы еді. Есіктен төріне дейін тіреліп тұр екен жасауға. Еденде, қабырғада құрып тастаған кілем. Ине шаншар жер жоқ, көздің жауын алады. Абайсызда бір аттап барып, аяғымд
Сол жылдың күзі әрі ұзаққа созылды, әрі жауынды болып еді. «Боранды күнде ит пен бала есірік» демекші, жініккен сазды, сылбыраған жаңбырлы кездерде де біздің интернаттың «жетімектері» жатпайтын. Сенбі
Соғыс біткеніне бір-ақ жыл болған. Әмбе сол жылы құрғақшылық жайлады да, ел іші қораш, қара тамаққа қамалыңқырап отырған. Ауыл-ауылдан аттылы-жаяулы сан-сапалақ келіп жатады. Әйтеуір қоржын, дорба-сор
Сөйтіп мен де ел санатына қосылып қалған сияқтымын. Өзімді-өзім емін-еркін ұстап, жаңа бір өмірге енгендей сезіндім. Осы бір кішкентай ауыл өмірі де, кем-кетігі бола тұрса да, әзірге менің қара шаңыра
* * * Қаншама ұнжырғамды түсіріп, ұятқа батырғанымен, жарғақ шалбар бұл жолы үлкен жақсылық жасады. Тегі класта болған жайды Маймұрын әйеліне айтып барған болу керек, ертеңіне «завхоз киімін алсын деп
Ақыры Маймұрынның қыр соңынан қалай жүріп интернатқа түстім. Көп ұзамай сабақ та басталды. Алғаш қара домалақтардың арасынан көзіме жылы ұшыраған Алтын болды. Ол жалғыз өзі ең артқы партада отырды. Да
Бейуақ. Қарағайлы шатқал арасындағы ауыл үстіне ымырт үйіріліп, ығы-жығы үйлері алакеуімденіп қана көрінеді. Аула тандырларынан от ұшқыны жылтылдайды. Анда-санда иттердің мыңқ-мыңқ етіп үргені, әлдеқа
Өзім өз болып түзге аяқ басқаным осы. Ағайын-жұрағат жоқ. Қондыра қойшы деп танымайтын адамдарға киіп-жарып жетіп баруға ұялдым. Амал жоқ, қысыла-қысыла жатаққа келдім. Жатақхана барақ сияқты ұзыннан-
Ол менен екі жас үлкен еді. Бір мектепте, бір класта оқыдық. Біздің қыздардың ішіндегі көріктісі де Алтын болатын. Әрі тамаша әнші еді. Күні бүгінге дейін ұмытылмастай болып, көкейімде жатталып қалған
Қоңыр күз болатын. Ақ жауын себелеп тұр. Жол лайсаң. Алтай өңірінің ең бір жүдең шағы, көңілсіз шағы. Соқыр тұман оның биік сілемдерін жым-жылас қып жұтып қойыпты. Енді бөктерлеп келіп қанат жайып күр