Көкесі Жандосқа велосипед сатып әкелді. Бес жастағы ұлдың қуанышында шек жоқ. Темірлері жылтыр, жап-жаңа қаракөк «арғымағына» қайта-қайта қарағыштайды. Қасынан кетер емес. Рулінен ұстайды. Қоңырауын ш
Әнуар кішкентайынан ұқыпты болып өсті. Үйдің ішінде киетін киімдерін, әсте ойынға киіп шықпайтын. Ал аяқ киімдерін қатар-қатар тізіп, реттеп қоятын. Бөлме ішін астан-кестең етіп, шашып ойнағанымен, со
– Айгүл, әй, Айгүл! Сіңлің қайда, сіңлің! Әлгі қаладан келген? – Шапшаң сөйлеп, жылдам қимылдайтын көрші үйдің қызы Гауһар үйге екпіндеп, ентелей енді. – Аптығыңды бас, айналайын? Не болды сонша!.., -
Күн сенбі. Бес жасар Жанар үйде. Бүгін балабақшаға бармайды. Рақат! Шайын асықпай ішіп, есік алдында ойнап келуге жиналды. Шешесі ауызғы бөлмеде кір жуғалы жатыр. Бұрыштағы телефон шылдыр етті. Қысқа-
Сарша тамыз... Әуе айналып жерге түсердей жер-әлемді қуырған ап- тап... Тіпті ит екеш иттер де, тілдерін салаңдатып үйшігінен шықпай, көлеңке іздеп бас сауғалайды. Қаңғажақтай қара баланың үйде жата-ж
Көрші келіншек Айман сыртқы есігі алдындағы дәлізді күн ара жуып, суға малшындырып қоятын. Бірде мамасы екеуі өтіп бара жатқанда, жаңа жуылған су-су еденді көрген Ерасыл: – Мама, Айман тәте сәкіні шір
Көкесі іс сапарға кетіп, үйде Ерасыл мен мамасы ғана қалды. Үнсіздік. Тым-тырыс. Әрі-беріден соң Ерасылдың іші пысты білем, мамасына: – Әңгіме айтпайсың ба? Анау-мынау десеңші,– деп қарап отыр.
Қараша айы. Жапалақтап қар жауды. Алғашқы қар. Төңірек түгел ақ көрпеге оранды. Ерасыл мамасына еріп аулаға шықты. Көзі бірден көрші үйдің күшігіне түсті. – Мама,– деді ол. – Күшік аяғына киім кимепт
Жазғытұрым. Қар еріп, жылға-жылғамен су ақты. Жер қарая бастады. Осы көріністі терезеден алғаш көрген Ерасыл: – Мама, қарашы, далаға біреу су төгіпті,– деді.
Ерасыл тентектік жасап, мамасынан таяқ жеп жылады. Онымен қоса бұрышқа тұрды. Мамасы бір кезде ұлын шайға шақырды. Ерасыл жылауын қоятын емес. – Балам, кел, келе ғой,– деді мамасы. Үні сондай жұмсақ,