Піл мен Тоқылдақ көрші тұрды. Еңбекқор Тоқылдақ ертелі-кеш тыным таппай, алып бәйтеректің түбіне томашадай ұя салып, көп ұзамай балапандарын шығарды. Шиеттей немелер енесінің тапқан-таянғанын талғажау
Үйде екі сағат бар еді... Бірі – осы шаңырақтың он жылдан бергі тұрақты мүлігіне айналған қабырғадағы қоңыр сағат, екіншісі – жаңадан сатып алынған қоңырауы бар сары сағат. Алмас пен Алмат мектепте, т
– Сол қыз, мына мен едім. – деді кейуана. – Содан бері осында жатырмын. Ол енді өткен өмір. Жә, балам, жарық дүниеге шығудың амалын қарастырайық. – Айтыңызшы, апатай! Ана өзеннің ар жағындағы сәнді қа
Таң алдында басын көтерді. Тыңайып қалғандай. Шекесіндегі ісігі де басылған. Жан-жағына сақтана қарады. Сығырайған шамның жарығы жөнді көрсетпейді. Алаң-құлаң сұлба шалынғандай. Қараңғы бұрышта бір уы
– Жә, балам, асқазаныңа ел қонды ма? Жайланды ма, көңілің? Қарсы алдында қария тұр. – Гүл жайнаған мекенді тамашалап жақсы дем алдым... – Бәрекелді! – деді қария. – Еліме қайтсам бола ма? – Тоқымдай қ
Тоқымдай құрақ көрпесін жерге жайып, азық-түлік салған қоржынын басына жастанып жата қалған. Көзі ілініп кетіпті. Ақ сақалды, ақ сәлделі, қолында ақ таяғы бар қария тақау келдіде: – Анаңның сырқатына
Бала жолға шығады. Алғашқы ет қызуымен тоқтамастан үш күн, үш түн жүреді. Мезгіл көктем болғанымен жер саз, жол ауыр. Ертеңінде ақшам уақытында арналы үлкен өзенге тап болып, белін жа- зып демалады. Т
Ертеде бір байдың жалғыз баласы болыпты. Ол ақылдылығымен жұрт көзіне ерте түседі. Әкесі ауырып, көп ұзамай көз жұмады. Анасы екеуі қалады. Отағасыдан қалған мұра мол. Үйір-үйір жылқы, қора- қора қойд
Ақсары бала әдеттегісінен кештеу оянған. Сағат тілі он бірге тақапты. «Күндегідей жетіде тұрып, ертеңгілік шайымды асығыс іше сала, мектепке жүгіре жөнелуден құтылдым, – деп ойлады есінеп. – Жазғы кан
– Әке, әке!.. Күрең бие тағы қайтып кепті! Шөп қорада шалғы шыңдап отырған Сембі қарияға тоғыз жасар Сәдібек жүгіріп жеткен. Жерден жеті қоян тапқандай мәз. Мұрны делдиіп тұр. – Отағасы шалғысын жанын