Қатты тоңып оянды. Қалшылдап барады. Түнде қамыс арасын паналаған. Таң ата жел соғып, күн суытты. Оның үстіне қанша күннен аш. Қарны қабысып, ас тілеп жатыр. Тарғыл мысық терең ой үстінде. Мынау жарық
Жалқаулықтың қай кезде де ауырдың үстімен, жеңілдің астымен жүруге дағдыланған жандарды сағалайтыны белгілі. Содан да болар, еш жерде жұмыс істемейді, масылдық пиғылын өзгерткісі келмейді. Бірде ол с
Дәптер мен Әліппе қызыл сөмке ішінде кездесті. Әліппе аздап ұсталған. Ал дәптер судай жаңа. – Әй, былай ысырыл. Орын бер маған! – деді көк дәптер бұйрық раймен өктем сөйлеп. – Келгенің әлгінде ғана. Н
Ине мен жіп ежелден дос еді. Олар әдемі қобдиша ішінде түйме, түйреуіш, оймақ, бәрі жұптары жазыл- май, тату-тәтті тұратын. Бір күні екеуі сөзге келіп қалды. – Әй, ине! – деді жіп ашуланып. – Босат ме
Индонезия елінің Горонтало шаһарында пайда болған бес саудагер жайындағы әңгімені, ең әуелі қала базарындағы сатушылар естіп білді. Әр тұтынушыны түстеп танитын сатушылардың аңдыған-баққандары сол еме
Жортып келе жатқан қасқыр аңдаусызда апанға түсіп кетті. – Ои-й! Көзі қарауытып басы айналды. Бар салмағымен құлағандықтан, жамбас сүйегі сырқырап барады. Қолынан келер қайран жоқ, тістеніп шыдап бақт
Ақпанның ақшұнақ аязы бет қаратар емес. Үскірік соғып тұр.Табиғаттың осынау адуынды, ашулы мінезіне қарасаңыз, тіпті күн жылынбастай. Әйтсе де, дала суық болғанымен қасат қардың астындағы шөптің қаған
Кіші бесін. Сынып іші тым-тырыс. Қос Әліппе кездесіп қалды. Бірі – мұнтаздай таза, әдемі киінген, өзі жас. Екіншісі – бетіне айқыш-ұйқыш әжім түскен, жүдеу. Белі бүкірейіп, қартайған. – Сені де көреті
Ертеректе Ерқара есімді бай өмір сүріпті. Қора- қора қойы мен табын-табын сиырының, үйір-үйір жылқысының көптігі сондай, жер қайысатын көрінеді. Бір қасіреті, кіндігінен тараған балалары жас кезінде ш
Қыс бойына ақ көрпесін қымтанып, кең даланы қаусыра орап жатқан қалың қар, жылымық тарта бастағаннан сай-сала мен жылға-жылғаны қуалай сылдырап су боп ақты. Көп ұзамай көктем хабаршысы – жыл құстары д