ӨРДЕ 1 Құдасынын аулына Ұлжан отыз шақты кісімен келген. Алшынбай бұлар келер қарсаңға мол сулы, кең бір жазыққа кеп қонған екен. Қазыбектің өзінен тараған ауылдар, көрші туысқандары бар, барлығы қыры
Осы сөз болған күннің кешінде Абай Қарқаралы қаласын жапа-жалғыз аралап кетті. Кейде бір іші пысып, жүдеу тартса, немесе бір нәрсеге риза боп, көңілі өрбісе, осылайша жалғыз кетіп қалушы еді... Күн
Соңғы жылдар бойында Алшынбай, Құнанбай достығы талай сыналған. Туыстан «құдалық», «достық» тәтті болып, екеуі бірі арқылы біріне келген жеңіл-желпі ауыртпалықты есептеспейтін. Сондықтан, алғашқы сө
Бұл амандасып болар-болмастан, кеше Тоқпамбет үстінде болған төбелесті айтуға кірісті. Өзінің оң жақ бетінде жара да бар екен. Онысын да және барлық кеше таңертеңнен бастап болған бастан-аяқ халді д
Өйткені, Смағұл өзінің барлық асықтарын төгіп, Оспанға жаңа боялған бір арқар асығы қызыл құлжасын көрсеткен болатын. Оспан осыны көргеннен-ақ Смағұл қасынан кете алмаған. Кеш бата үлкендердің бәрі
ЖОЛДА 1 Бейуақ еді. Кеш қараңғылығы қоюланып келеді. Үлкен үйдің бұрыш бұрышынан қаруытып түн туып, тұтасып келе жатқан тәрізді. Жидебайдағы қыстаудың ең үлкен бөлмесі осы. Кілемді, текеметті, ала
Абай биыл ғана анық бағалады. Бұның әжесі бір түрлі шебер әңгімеші екен. Қызық сөйлейді. Әңгімесінің барлық жерін дәмді ғып, қызықтырып айтады. Әуелі Абай ауыра бастағанда бір күні кешке ұйықтай алмай
4 Қарашоқы Қодар қыстауынан алыс емес. Шыңғыстың үлкен биiгiнiң бiрi. Соның бауыры әдемi, тоғайлы өзен болатын. Тал-терегi болсын және тау қайыңы қисықша қызыл қайың болсын, барлығы да көктеп, жайнап
– Ей, Сүйiндiк, – деп киiп кетiп ұрыса сөйледi, – албасты да қабаққа қарай басатын. Қыры жоқ, қасиетi жоқ басшы болса ыбылыс, жын иектемей нетедi. Адал десек, аман десек, жан берейiк, ақтайық, ақыретт
АБАЙ ЖОЛЫ (бірінші кітап) ҚАЙТҚАНДА 1 Үш күндік жолдың бүгінгі, соңғы күніне бала шәкірт барын салды. Қорықтан күн шыға атқа мінейік деп асыққан-ды. Бұны қаладан алып қайтқалы барған ағайыны Ба