Күркіреп күн, от ойнайды, Дүниені жарық қып. Жер дүние гүл жайнайды, Жаз ғажап қой, жарықтық! Жадырайсың, бой жазасың, Келмейтіндей қыс қысқан.
Туған жердің алабы Сарғыш тартып барады. Үлбіреген үпелек Тал басына қонады. Көрінбейді көбелек, Жаңбыр жауар себелеп. Жиі-жиі жел соғып, Жазды әкетер жетелеп. Әне, құстар тізбесі Беріп тұр ғой күз бе
Көрмейміз еш бөгеліп, Бір орында тұрмаймыз. Достарға қол көтеріп, Төмен қарай зырлаймыз. Мақта түсер көктен кеп, Аппақ дала алқабы. Қыс ызғары түк емес Аяз бізден қорқады. Сабақтан да демаласың, Қуат
Ағзамызға күш берер Қолданады жұрт біліп Қызғылт сары түспен ол Қоян жейді сүйсініп Өзі сондай тойымды Пайдасы бар көптеген Өсіреді бойыңды, Күнде-күнде сен жесең Қоссаң егер көп турап Тәбет ашып,жегі
Отырыңдар, қаумалап Тауыса алман жалғыз жеп Бұл көкөніс домалақ Аталады қарбыз деп Қарбыз деген тек қарын Жасыл шапан жамылған Ішін жарып ақтарсаң Көп түймелер табылған Түймелері қап-қара Қызыл қардың
Мынау екі құлағым Еститін іні сұрағын Өзімде тыңдап онымен Оқу-білім ұғамын Үлкендердің ақылын Бабалардың нақылын Тыңдаймын қос құлақпен Өлең-жырдың асылын Құлақ керек тыңдауғай
Саусақпенен қалам ұстап жазамыз Асымызды аузымызға аламыз Саусақтардың арқасында үй жинап Гүл суарып, суреттіде саламыз. Іс бітірер ұсақ әрі көлемді, Шебер етіп көрсететін шеберді Он саусақтың қызметі
Ана - адам өмірінде Басты байлық береке. Науырыздың 8-інде Ең керемет мереке! Асыл жандар, нұр төгілген, Бұл ғажайып мейрам күн. Құттықтаймыз шын пейілмен Мейрамымен «Мейрамның»!
Ұйқысы бір қанбайды, Суық жаққа бармайды. Пештің түбін мекендеп, Жатудан еш талмайды. Мезгіл сайын құбылар, Көздерінің сыры бар. Мысығымның моп-момын Тышқан десе «жыны» бар.
Өзі үлкен кекілді, Аңқаулығы және бар. Ерттеулі ат секілді Жұртқа жаққан жануар. Сүті шипа білемін, Жүні , еті бағалы. Белгілі елде құны оның Сондықтан да бағалы.