Біздің жақта бүлдірген адырда болады. Сай табанына жақын жартастардың астына, яки, бұлақ суының бойына шығады. Жылда бүлдірген піскенде адырға атпен әдейі барып, теріп қайтамыз. Бүгін де Серәлі сайдағ
Жабақ жетіге келгенше Сәрсенбі атасының арқасынан түспей, асқа барса асқа, тойға барса тойға барып, ауыл шалдарының арасында өсті. Ақ сақал, қара сақал қариялардың бәрін бірге ойнап жүрген достарындай
Жабақ бір күні таң атпай тұрып алып жылады. Осы кезде апасы оянып: — Неге жылап отырсың, алтыным?— деп сұрап еді, баласы: — Қытығым келіп отыр, а-а-а,— деп әндете берді. — Қытығы келсе жылай ма ек
Жабақтың ала мысығында маза жоқ. Жабақ оны ертеңнен қара кешке дейін нан илегендей илейді. Ала мысық еті үйреніп, көндігіп кеткендіктен бе, қанша жұмарласа да былқ етпейді. Жабақ кейде құйрықтан ұстай
Бекбатыр атай балалардың шашын алуды дөп бір қызық кітап оқығандай жақсы көреді. Алайда, атайдың шаштараздай қайшы, машинка секілді аспабы көп емес. Бұл кісінің бар құралы — ұстара. Оның өзі нағыз ұст
Біздің үйде сыртын әшекейлеп сырлаған үлкен ала сандық бар. Сандықтың іші неше түрлі кәмпиттерге толы. Бірақ сол сандықтың аузында үлкен кісінің қос жұдырығындай қара құлып тұрады. Қара құлып мелшиге
Бөтен үйдің босағасына жаңа жеткен су жаңа бәтеңке жан-жағына тосырқай карады. Өңшең ұсқынсыз, ескі-кұсқы аяқ киімдер табалдырықтан төр үйге қарай шашылып жатыр. Табаны сөгіліп, тістері ырсиған салпы
Бір күні дастарқан басында екі қырсық ұшырасып қалды. Алдарында сынық сүйем шұжық бар еді. — Сен тура,— деді біріншісі. — Жоқ, сен тура,— деді екіншісі. — Жоқ, сен тура. — Сен тура... Екеуі шұжық
Кеш. Аула төрінде, үлкен терек көлеңкесінде кітап окып отырғанмын. Кенет тарс-тұрс дыбыс шығып, басымды көтердім. Қарасам, көршімнің біріншіде оқитын баласы өзінің лағын ышкынта қуалап жүр. Бір кезд
Таң бозарып, жер жарық тарта бастаған кез еді. Түлкі жан-жағына жалтаңдай қарап, тауға қарай бет алып, жортып келе жатқан. Көз ұшындағы сонау бір қожыр таска немесе оның күнбатыс жағындағы жықпыл- жык