Өскен сайын анама Жәрдем етіп келемін. Мені жалқау санама, Еден жуып беремін.
Тәй, тәй, қызым, тәй, қызым! Тәй, тәй басып барасың. Балбыраған ай жүзің, Кіп-кішкентай баласың. Бас аяқты, басқын нық, Алға қарай адымда! Арманыңа асығып, Жету болсын жадыңда.
Ағаштарды аялап, Отырады саялап. Өзгертіп шөл даланы, Еңбектен нәр алады. Жасыл жібек жайнайды, Жел тербетіп ойнайды. Өсірген көп алманы Бағбанның жоқ арманы!
Динара ақ көйлегін Киді, Маған: – Кел,– деді. – Ауырады қай жерің? Дәрігермін мен,– деді. Ұстап көріп басымды, Тыңдап және кеудемді, Деді маған ашулы: – Қайтсем екен мен енді?! Ешбір қауіп жоқ деме, Д
Біздің ерке Сатыбалды Тирден қоян атып алды. Қолыма оны алып бер деп, Жер тепкілеп жатып алды.
Кітап – өмір айнасы, Күнде тиер пайдасы. Кітап – сөнбес шырағың, Тәлім беріп тұрады.
Мұхит түбі әдемі, Құжынаған өсімдік. Оранжереяда әдейі Қойғандай-ақ өсіріп.
Жалғыз аяқ жолменен Атам алып қасына, Көтерілдім өрге мен – Жоңғар таудың басына. Қорғас суы сарқырап, Танытқандай ашуын. Айлы түні жарқырап, Қояр емес тасуын. Жылдам басып, жүгіріп, Серпілемін жүрі
– Тұр,– деді әжесі Нартайға.– Ауылда той боп жатса, жата ма екен бала? Нартай ұйықтап жатқан болатын. Бастапқыда әжесінің не айтып жатқанын түсінбей қалды. – Әже, кімнің тойы?– деді таңырқап. – Таңерт
Құлжа қаласының маңындағы бір ауылда тұратын Жігер үйге жылап кірді. Ас үйде шай ішіп отырған әке-шешесі қолындағы кеселерін үстелге асығыс қоя салды. – Балам, саған не болды?– деді анасы Күлия бәйек