Қойдың төлі ҚОЗЫ екен, Момақанның өзі екен. Ешкінің төлі – ЛАҒЫ, Салбырап тұрар құлағы. Түйенің төлі БОТА, Жегені алабота. БҰЗАУДЫ білмейтін бала жоқ, Бір жылда шығады тана боп. Жылқы баласы ҚҰЛЫНШ
Кәдірдің қолында жұдырықтай бор. Мектептен оралғалы әдейі тапсырма алып келгендей-ақ бір мезет тыным таппады. Бормен есікті, терезені, шкафты шимайлайды, жаза ма, қайдағы бір суреттерді сала ма, әйтеу
Кеш. Аула төрiнде, үлкен терек көлеңкесiнде кiтап оқып отырғанмын. Кенет тарс-тұрс дыбыс шығып, басымды көтердiм. Қарасам, көршiмнiң бiрiншiде оқитын баласы өзiнiң лағын ышқынта қуалап жүр. Бiр кезде
ҮЙКҮШІК Ертай деген баланың Көрсең егер бөлмесін, Кеш түспестен жабады Терезенің пердесін. Теледидар түбінен Кет демесең, шықпайды. Кино бітсе, күнімен Жатып алып ұйықтайды. Мұндай бала оңбайды, Кө
Самурайдың жиені – жапон келінімнен туған екінші сыныпта оқитын немерем сабақтан қуанып келді. – Апай маған «сумисың» деді. Түсіне қойдым да, таңды атырып, баламмен бірге апайына бардым. – Немерем кеш
Бір бала бір күні ағаш түбінен жараланған кептер тауып алады. Қанаты сынып, ұша алмай қалған екен. Үйіне әкеп, емдеп, тамақ береді. Ертесі баланың ата-анасы жұмысқа кетеді. Сол кезде әлгі кептер мыста
Оқу жылының соңы. Оқушылар мектеп кітапханасына келіп, кітаптарын өткізді. Балалар кетіп қалған соң кітаптар өзара сөйлесе бастады. – Мен жыл басында әп-әдемі, бүтін едім. Асан деген бала қадірімді бі
Ауыл шетіндегі шағын футбол алаңы бүгін де абыр-сабыр. Жаз бойы үлкенді-кішілі балалар күнде кешкісін осында жиналады. Рақым ағайлары қай күні қай жастағы балалар ойнайтынына кесте жасап қойған. Бүгін
Боташым-ау, боташым, Бүкірейтіп жотасын, Мөлдірейді көздері, Сағынған-ау «апасын». Боташым-ау, сүйкімді, Қайтар қане күйісіңді. Анаң келді, ем енді, Ашып басқан ұйқыңды... Боташым-ау, боташым!
Сарыарқаның төрінде, Жарқырап тұр ауылым. Бақыттымын елімде, Бәрі осында бауырым. Алтын дәнді даласы, Қора-қора малы бар. Мендей ауыл баласы, Ауылын ылғи сағынар.