Көктемнің шуақты күндерінің бірі болатын. Алты жасар Санжар атасының көлігімен ауылға бара жатты. Ауыл іргесінен сарқырап тау өзені ағады. Бергі жағы – ағашы сірескен ну тоғай. Осы жерге келгенде атас
Үш-төрт бала бір-бірін Келекеледі біртүрлі. «Кімге кім күлді?» деп, Бір-біріне ұмтылды. Басы піспес баланы Етеді ме жұрт үлгі? Ат жемейтін Ащы шөптің Шыққанынан Шықпағаны жақсы ма? Шықпағанынан Шыққа
Ыстықтан да, суықтан, Денемізді қорғайды. Ал адамдар, сондықтан, Қысы жазы тоңбайды. Ол не? (Теріміз) Сепкен де жоқ – терімізге, Еккен де жоқ көшетін. Көрік берген түрімізге, Ну орман боп өсетін. Ол
Ертеректе Айдос, Бидос атты екі бала өмір сүріпті. Екеуі көрші, әрі тату дос екен. Айдос өте ұшқыр қимылды, қандай іске болсын икемді екен. Ал Бидос керісінше іс-қимылы шабан, жалқаулау болыпты. Бір к
БАҒБАНДАР Көктем шыға Дияр мен Зара бақшаға көкөніс екті. Көп өтпей көкөністері өсіп, жапырақ жайды. Енді екі дос оларды мұқият баптауға кірісті. Он литр суға 1 л сүт, бор қышқылы, он тамшы йод қосып
Кірпі: – Үстім толы ине, Тиме маған, тиме! Аямаймын тисең, Алам сені түйреп! Бала: – Жауың емес адам! Зияным жоқ саған! Домаланбай, кірпі, Сенгенің жөн маған! Далада аяз... суық, Суықты сен ұмыт
Бүгін таңертең таудағы шабындық жерін көруге кеткен Ислам ата көңілді оралды. Үйге кірген бетте: – Иманжан, шабындық белуардан келіп, жайқалып тұр. Шөбі қалың. Бұлақты сайдағы қарақат та пісіпті, – де
Сырымның иті бар. Үлкен. Басы қазандай. Сүп-сүйкімді. Қаппайды. Адамдарға ұмтылмайды. Ғажап-ақ. – Итіңді әрірек ұсташы. Түрінен адам қорқады, – деді Балабек. – Иттің аты – ит. Байлап қойсаңшы,– деді Ә
Қалған жұрттан сан із бар, Төрт түлікке жайлы-ау ол. Кең көсіліп, көп жүрген, Әуелгі жол Айдау жол. Тарам-тарам жолменен, Барғың келсе белдерге. Бағдарыңды дұрыста, Айырық жолға келгенде. Шөп тиелге
Қарлығаш – торғайтәрізділер отрядына жататын айыр құйрықты кішкентай әдемі құс. Қарлығаш сөзі «қара», «ала», «құс» деген сөздердің қосындысынан шыққан. Әншілігіне орай қарлығаштарды әнші торғайлар тоб