Құндыз ағаш кеміріп, Қабықпен-ақ семірді. Талшыбықтан үй салып, Қысты өткізді көңілді. Өзен, көлдің еркесі, Келбетіңе таңғалдым. Биік шоқтық серкесі, Шоқ жұлдызы аңдардың. Сәндік үшін бөрі
Үлпілдеген құйрығы – Ақтиіннің сәні екен. Сүйіп жейтін қорегі – Қарағайдың дәні екен. Қарасаң көз тоймайды, Шыршалы орман тиіні. Жарқылдайды көз тартып, Қызыл-сары киімі.
Тұмсығы орақ екен, Құйрығы шолақ екен. Тоны оның ала екен, Белбеуі қара екен. Тастардың тасасына, Ұясын салады екен. Түрленіп қас қағымда Өзгере қалады екен.
Балы тәтті араны, Барлық бала біледі. Балын жейді үлкендер, Ауырғанда жүрегі. Естігенде ызылын, Бала біткен сасады. Көрген кезде араны, Тым-тырақай қашады.
Бойы бармақтай-ақ, Салмағы қаңбақтай-ақ. Сәндікке іліп қойған, Ұясы оймақтай-ақ. Қолсыз-ақ келістірген, Шіркіннің шеберін-ай. Қиялға өріс берген, Ғажайып өнерін-ай!
Қасқыр көрсе үреді, Қоян ұстап береді. Қырағы сақ, адал дос, Қасымызда жүреді. Итсіз адам болса да, Адамсыз ит болмайды. Ант бергендей адамға, Адалдықпен қорғайды.
Мекені маймылдардың, Ежелден орман екен. Жайдары жануарлар, Орманның қорғаны екен. Ну тоғай ортасында, Секірер сайран салып. Керемет қимылына, Тұрасың қайран қалып.
Аяғына сүрініп, Құлап жүрген боташым. Еркелігі өзіне Ұнап жүрген боташым. Әсем басып сымбатын, Сынап жүрген боташым. Анасының ақ сүтін Сұрап жүрген боташым.
– Мен әлемдегі ең әдемі және ең ақылды кітаппын. – Жаңа ғана кітапхана сөресіне қойылған мұқабасы түрлі-түсті кітап жан-жағына маңғаздана қарап, мақтана жар салды. – Білесіңдер ме, мен өзім болған үйд
Баяғы өткен заманда бір маймақ аю өмір сүріпті. Ол аюдың түлкінің құйрығы сияқты үлпілдеген ұзын құйрығы болыпты. Аю балды өте жақсы көріпті. Оның бал жемеген бірде-бір күні болмапты. Сондықтан, оның