«ХХ ғасырдың 20-50 жылдарындағы саяси қуғын-сүргін зобалаңы – халқымыздың тарихындағы қасіретті кезең. Қазақстан тәуелсіздік алғаннан кейін, осы нәубеттің құрбандарын мәңгі есте қалдыру үшін мемлекетт
1921-1922 жылдары Қазақстанда Орынбор, Ақтөбе, Орал, Қостанай, Бөкей губернияларында, Адай уезінде ашаршылық орын алды. Елде өріс алған ашаршылықтың казақ халқы үшін қасіреті зор болды. Бұл нәубеттің
Осы баяндамамды бастамас бұрын мен алдымен С. М. Киров атындағы (қазіргі Әл- Фараби атындағы Ұлттық) мемлекеттік университетінің тарих факультетін бір топта оқып бітірген (1968 ж.) досым, бір жылда ту
Нұрмақұлы Нығмет 1895 жылы 25 сәуірде патша заманындағы әкімшілік бөлініске сай Семей губерниясы, Қарқаралы уезінің Қу болысындағы (қазіргі Орталық Қазақстан облысы, Егіндібұлақ ауданы) шаруа отбасынд
Ұлы Отан соғысының жан алып, жан беріскен төрт жылы бұрынғы КСРО-ның көпұлтты халқының басына түскен ең ауыр зауал болғаны анық. Осы орайда, жамбылдықтар өз Отанын қорғау жолындағы Ұлы іске ат салысқа
ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтары Қазақстан үшін, Ресей империясы сияқты, сонымен қатар жалпы әлем жағдайында қоғамдық-саяси процестердің шұғыл жеделдетілуімен сипатталады. Санаулы жылдар аралығында, т
1917 жылғы қазан төңкерісінің жеңісі құлатылған бұрынғы билеушілердің үнемі қарсылығын тудырып отырғаны тарихымыздан белгілі. Сонымен бірге жаңа үкіметтің де жүргізген солақай саясаты алғашқы күндерде
Қазақстан территориясын түрлі ұлт өкілдері мекендейді. Оның ішінде түркі этностарының шығу тегі, тілі, мәдениеті, этнографиялық болмысы жағынан қазақ халқымен сабақтасып жатқаны тарихтан белгілі. Түрк
«Ұлт пен елдің мүддесі қажет еткен жағдайда адамзатты құрайтын ұлттардың әрқайсысымен өркениеттің талаптарынан туындайтын достық және саяси қатынастар орнатуды үлкен сезімталдықпен қолдаймын. Алайда,
ХХ ғасыр ең қатыгез және парадоксалды саяси-құқықтық құрылымды – тоталитарлық мемлекетті тудырды. Кеңестік Социалистік Республикалар Одағындағы (КСРО) коммунистік режим артында қанды шлейф, халықтық қ