"Сәбіз егіп баққа біз Жаздай күтіп суардық. Күзде теріп жедік те Бәріміз бір қуандық."
"Ақ мысығым ақылды, Алып шығам аулаға. Маңдайынан сипайды, Қызығады бар бала. Ыдысына сүт құйып Берем үйге келгенде. Құшағыма басамын Мысығымды көргенде."
"Жаз келгенде күніге Білегімді сыбанып, Қымыз пісем күбіде Анам айтса, қуанып. Балдай қымыз - шекер деп Анам ыстап баптайды. Кім сапырған екен деп Мені бәрі мақтайды."
"Мерген болып өсеміз Көздеу үшін қашықты. Досымызбен сол үшін Күнде ойнаймыз асықты. Жаралған соң намыстан Көп ұлдармен жарысқам. Дәл тигізген ұтады Асық атып алыстан."
"Жанерке әкесімен дүкенге келді. Жанеркеге әкесі қуыршақ сатып алмақшы болып, әмиянынан ақшасын алғалы жатыр еді. Бір мезетте Жанеркенің көзі анадай жерде тұрған бейтаныс баланың көзіне түсті. Ол бала
"Жаздың соңғы айы еді. Балалар сабаққа дайындалып оқу құралдарын алып мәз болып жатыр. Нұрдос қана ойға батып анасының болмағанына сәл мойыса да өзіне нық сенімді жүруші еді. Ол басқа балалардай түске
"Шілде айының ортасы еді. Айналаның бәрі жасыл желек жамылғандай құлпырып тұр. Арайлап атқан күн де бар шуағын менің бөлме гүлдеріме төгіп тұр екен. Қолыма су құятын ыдысымды алып гүлдерге жақындасам:
Биылғы жаз ерекше ыстық. Жаңбыр тамбағалы екі ай болды, - деді атасы, күннің ыстығынан қажығандай. Аптап ыстықта салқындауға атасы немерелерін алып, ауыл шетіндегі шағын көлге жолға шықты. Жол азығына
Қысы көз аштырмайтын боран, жазы ми қайнатар ыстық. Дауылды желі апталап соққанда естен тандырады. Жерінің бір жағы тау болса, келесі бөлігі қырат, Қызыл-құм болып келеді. Кішкене таулардың көптігінен
Көк майса шалғынның ортасындағы айнадай жылтыраған көлде үйрек жүзіп жүр. Таңнан балапандарына азық тасып, су ішуге аялдаған қарлығашты көрген үйрек:- Ей, қарлығаш! Мен қандай ғажап құспын! Суда керем