"Зеңгір көктен, Нұрын төккен, Ортақ біздің күніміз. Жайнап өскен, Жайдары өскен, Біз өмірдің гүліміз. Бал достыққа, Жолдастыққа, Шақырады әніміз. Тыныштықта, Нұр құшақта, Бақыттымыз бәріміз."
Бір дегенім – бөрік, Кисең берер көрік. Екі дегенім – етік, Киер сөнді етіп. Үш дегенім – ішік, Теріден тігер пішіп. Төрт дегенім – тымақ, Қыста кисең жылы-ақ. Бес дегенім – байпақ Іші жылы, жайпа
Анам мен әкем балаларға жұмсақ, өте түсінушілікпен қарайтын. Бірақ жаман іс жасасақ, бізді ешқашан жазасыз қалдырмайтын. Көктемнің бір күні үйге қара шиесі бар бұтақ әкелдім. Оны көршімнің бақшасындағ
"Шын еңбекшіл – өрмекші, Өрмекші – шын өрнекші. Талда отырған Қай құс? Таста отырған ""Байғыз"" деген байғұс. Бұл, бұл – піл, Бір бір ірі піл. Шұнақ құлақ лақ Бұлаққа барды. Ақ тай ақ па, Қара тай
"Бір орманда, жасыл шыршалардың бірінде қарапайым бір тиіннің отбасы өмір сүрді. Олардың отбасында әкесі, анасы және үнемі көңілді жүретін кішкентай қызы болды. Көрші шыршаларда да өздері секілді тиін
Бір күні түнде хан мен Қожа кездесіп қалады. Қожаны мұқатпақ болып хан: - Ау, Қожа, екенсіз ғой! Қараңғыда байқамай, мен сізді ит екен деп қалдым, - дейді. Қожа бұрылып тәжім етіп: - Хан ием, кешіріңі
Бір күні Әмір өзінің өлеңдерін Қожанасырға оқып береді. Ол: – Өлең емес! - деп жамандайды. Әмір ашуланады. Қожаны зынданға салдырады. - Тағы бір күні Әмір Қожаны шақырып алып, оған өзінің жаңа өлеңдер
Бір қу Қожанасырдан: – Қожеке, сіз осы нешедесіз? - деп сұрайды. Қожа: – Қырық жастамын, - дейді. Он жыл өткен соң әлгі қу Қожадан: – Қожеке, сіз неше жастасыз? - деп тағы сұрайды. Қожа тағы да: – Қыр
Қожанасырдан біреу: – Көшеде адамдар неге ерсілі-қарсылы жүреді? – деп сұрапты. Адам біткен бір жаққа қарай жүрсе, жер бір жағына ауып кетеді, - деп жауап беріпті Қожа.
Бір күні Қожанасыр маңындағыларға: – Мен көрегенмін! - деп мақтанады. – Сонда не істейсің? – Адамның ойындағысын табамын. – Е, қойшы? – Рас айтамын. – Ендеше, айта қойшы: біз қазір не ойлап отырмыз? –